خواستگارانی از جنس دنیا

^{داستان از جایی شروع نمی‌شود که علی (ع) به خانه‌ی پیامبر رفت؛ داستان از سال‌ها قبل، در کوچه‌های مکه شروع شده بود. از همان روزی که دخترک خردسالی به نام فاطمه، با دست‌های کوچکش خاک را از پیشانی پدر پاک می‌کرد و علی، جوانی که سایه‌به‌سایه همراه پیامبر بود، این ایثارِ زلال را تماشا می‌کرد. اما بگذارید به آن روزِ گرم در مدینه برویم. روزی که سکوت، سنگین‌تر از هر زمان دیگری بر خانه‌ی وحی سایه انداخته بود.‌}

^{### پرده اول: خواستگارانی از جنس دنیا}

^{مدینه پر شده بود از پچ‌پچ. بزرگانِ قریش، ثروتمندانِ با نفوذ و کسانی که اسب‌هایشان بیابان را به لرزه درمی‌آورد، یکی‌یکی به خانه‌ی نبی می‌آمدند. آن‌ها از باغ‌های خرما می‌گفتند، از شتران سرخ‌موی و سکه‌های طلا. اما پاسخ پیامبر (ص) فقط یک جمله بود که تاریخ را تکان داد: **«منتظر امر وحی هستم.»**}

^{فاطمه، پاره‌ی تنِ تاریخ، سکوت کرده بود. او به دنبال هم‌ترازی می‌گشت که روحش را بفهمد، نه کسی که دارایی‌اش را به رُخ بکشد.}

^{### پرده دوم: شرمی که زیباتر از کلام بود}

^{سرانجام، علی (ع) آمد. اما نه با طلا و نه با لشکری از همراهان. او تنها بود. وارد شد، سلام کرد و در حضور پیامبر نشست. اما چشمانش را به زمین دوخت. سکوتی طولانی حاکم شد.}

^{پیامبر (ص) با لبخندی که تمام مهربانی جهان را در خود داشت، پرسید: «یا علی! برای چه آمده‌ای؟»}

^{علی (ع) سکوت کرد. حیا، راهِ گلویش را بسته بود. او که در جنگ‌ها خیبر را از جا کنده بود، حالا در برابرِ ابهتِ معنویِ پدرِ فاطمه، زبانش بند آمده بود.}

^{پیامبر (ص) خودش در را گشود: **«شاید برای خواستگاریِ فاطمه آمده‌ای؟»**}

^{علی (ع) فقط زمزمه کرد: «آری...»}

^{### پرده سوم: بله‌ای که از بهشت آمد}

^{رسول خدا (ص) بلافاصله نزد فاطمه رفت. اینجای روایت عجیب است؛ پیامبر نفرمود: «من تو را به عقد علی درآوردم.» بلکه پرسید: «فاطمه جان، علی را که می‌شناسی؛ از قرابت و فضل و اسلام او آگاهی. حالا او از تو خواستگاری کرده؛ چه می‌گویی؟»}

^{فاطمه (س) ساکت ماند. اما این یک سکوتِ معمولی نبود. او چادرش را بر سر کشید و روی برگرداند. پیامبر (ص) با دیدنِ این حیایِِ لبریز از رضایت، فریاد زد: **«الله‌اکبر! سکوتُها اِقرارُها»** (سکوت او، نشانه‌ی رضایت اوست).}

^{### پرده چهارم: تمام داراییِ عشق}

^{وقتی نوبت به مهریه رسید، داراییِ علی (ع) روی دایره ریخته شد: یک شمشیر، یک زره و یک شتر برای آبکشی.}

^{پیامبر (ص) فرمود: «شمشیر را برای جهاد می‌خواهی، شتر را برای امرار معاش؛ اما زره را بفروش.»}

^{زره به ۵۰۰ درهم فروخته شد. با همین پولِ اندک، جهازِ کسی تهیه شد که بانوی تمام دوران‌هاست. چند تکه ظروف سفالی، یک حصیر، دو تشک با پشم گوسفند و یک پیراهن. همین!}

^{روایت می‌گوید وقتی پیامبر (ص) چشمش به این جهازیه‌ی ساده افتاد، گریست و دعا کرد: «خدایا این پیوند را برای کسانی که اکثر ظرف‌هایشان سفالی است، مبارک گردان.»}

^{### پرده پنجم: شبی که فرشتگان پاسبانی دادند}

^{شب عروسی فرا رسید. مدینه تا به حال چنین شکوهِ ساده‌ای به خود ندیده بود. پیامبر (ص) دست فاطمه را گرفت و در دست علی گذاشت. سپس یک جمله گفت که ستون‌های آفرینش را لرزاند:}

^{**«یا علی؛ این ودیعه‌ی خدا و ودیعه‌ی رسولِ او در دست توست.»**}

^{سپس رو به فاطمه کرد و فرمود: «دخترم، تو را به همسریِ بهترینِ خلق (بعد از خودم) درآوردم.»}

^{آن شب، جبرئیل و میکائیل و هزاران فرشته نازل شدند. نه برای تماشای طلا و جواهر، بلکه برای تماشای پیوندِ «دریا با دریا». قرآن می‌گوید: **«مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ»**؛ دو دریا به هم رسیدند تا از آغوششان، لؤلؤ و مرجان (حسن و حسین) به جهان هدیه شود.}

^{### چرا این داستان هنوز زنده است؟}

^{داستانِ علی و فاطمه، داستانِ شکستنِ کلیشه‌هاست. داستانِ جوانی است که با «دست خالی» اما «دلِ پُر» قدم پیش گذاشت. داستانِ دختری است که «ارزش» را در «قیمت» ندید.}

^{این پیوند به ما می‌گوید: وقتی خدا وکیلیِ یک ازدواج را بر عهده بگیرد، سادگیِ آن خانه، شکوهی پیدا می‌کند که قرن‌هاست قلب‌های ما را می‌لرزاند.}

^{**اگر امروز به دنبال خوشبختی می‌گردیم، آدرس همان خانه‌ی گلی است که تمام جهان در مقابلِ ابهتِ عشقِ جاری در آن، سر خم کرده است.**}

به قلم: ریحانه کوروش احسن